Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Κρουαζιέρα στη Δυτική Μεσόγειο-Προβηγκία

Σε απόσταση είκοσι λεπτών στα ανατολικά βρίσκεται η Τουλόν, ανάμεσα στα βουνά και στα γαλανά νερά της Μεσογείου. Το λιμάνι της είναι από τα πιο όμορφα στην Ευρώπη και χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια ως ναυτική βάση. 

Ταυτόχρονα, είναι και βιομηχανική  πόλη. Οι τουρίστες μπορούν, έχοντας ως βάση την Τουλόν, να εξερευνήσουν τη γραφική περιοχή της Προβηγκίας, με χωριά αρωματισμένα από το άρωμα της λεβάντας και του φρεσκοψημένου ψωμιού, με υπαίθρια καφέ που σερβίρουν βότανα. Η Προβηγκία είναι αληθινά μαγική.
Αναντίρρητα, η ύπαιθρός της με τους αμπελώνες, 
τα ελαιόδεντρα και τα ηλιοτρόπια, είναι ονειρική, σαν να βγήκε  από τον καμβά του ζωγράφου.

Δεν είναι τυχαίο που  ο Σεζάν και ο Βαν Γκογκ βρήκαν ότι τους εμπνέει πάρα πολύ.

Από την Τουλόν, μπορούμε να φτάσουμε στην Aix-en-Provence, μια πόλη που διατηρεί ακόμη τη γοητεία του 17ου και του 18ου  αιώνα. 


Πόλη γνωστή για τη μουσική και τη λογοτεχνία, είναι και η γενέτειρα του σπουδαίου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Πολ Σεζάν.
Στη συνέχεια, μπορεί κάποιος να επισκεφτεί το χαριτωμένο «χωριό των λουλουδιών», το Bormes-les-Mimosas, όπως και το ψαροχώρι Cassis

Γι΄ αυτό το λιμάνι, ο Γάλλος ποιητής Φρειδερίκος Μιστράλ είπε ότι όποιος έχει δει το Παρίσι και δεν έχει δει το Cassis, δεν έχει δει τίποτα.  



Μην ξεχνάμε και το λαμπερό Σεντ Τροπέ(Saint Tropez), που μαζεύει το διεθνές τζετ σετ.





Νότια της Τουλών βρίσκεται η Saint-Mandrier-Sur-Mer, και πιο δυτικά η Μασσαλία, που για φέτος είναι η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. 

Την ίδρυσαν οι Φωκαείς, πριν από 2,600 χρόνια, ενώ  είναι γνωστό ότι ο  εθνικός ύμνος της Γαλλίας, η «Μασσαλιώτιδα», πήρε το όνομά του από τους Μασσαλιώτες στρατιώτες που τραγουδούσαν τον ύμνο αυτό στους δρόμους του Παρισιού.
Το Πάθος
Είναι η παλαιότερη και η  δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας, με 820,000 κατοίκους, εκ των οποίων το 1/3 μετανάστες, το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου, η «γέφυρα» της Νότιας Ευρώπης με 
την Αφρική, γέφυρα των πολιτισμών της Μεσογείου. 

Καύχημα της πόλης η ποδοσφαιρική ομάδα της Μαρσέιγ.
Επιπρόσθετα, η Μασσαλία είναι η πόλη του διάσημου χορογράφου Μορίς Μπεζάρ, η πόλη που γεννήθηκε ο Παύλος Μελάς, και, με το κάστρο-φυλακή Ιφ, 


μας θυμίζει  το μυθιστόρημα «Ο κόμης του Μόντε Κρίστο» του Αλέξανδρου Δουμά.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι στη Μασσαλία, με τον πλούτο της πολιτιστικής της κληρονομιάς, τα ιστορικά μνημεία συνυπάρχουν αρμονικά με τις αγορές της πόλης και τους γραφικούς πεζόδρομους! Τα Μουσεία της, το ιστορικό και το ναυτικό, όπως και το κτήριο της Όπερας, σε καλούν να τα απολαύσεις. Ακόμη, μπορείς να περιηγηθείς στους εκπληκτικής ομορφιάς ορμίσκους της.
Επιλογικά, η Μασσαλία είναι ένας απολαυστικός συνδυασμός στιλ και ιστορίας. Κι όπως διάβασα και σε ένα ιστολόγιο :«Η Μασσαλία διαθέτει την γοητεία των πόλεων, που δεν λησμονιούνται ποτέ».
Μνημείο του Νερού
Από το πλοίο διοργανώνονται εκδρομές, αλλά πέραν του ότι είναι τσουχτερές οι τιμές τους, εμείς έχουμε κι έναν Αντρέα που αδημονεί να επιστρέψει στο πλοίο, για να χαρεί όλες τις δραστηριότητες που μας προσφέρει.
Καθίσαμε, λοιπόν, σε μια από τις υπέροχες καφετέριες της  La Seyne Sur Mer που απλώνονται στο λιμάνι, και, αφού ξεδιψάσαμε, πήραμε πάλι το τραινάκι για να πάμε στο πλοίο, γύρω στις 3μ.μ. Μετά από λίγη ξεκούραση, είμαστε έτοιμοι για την πισίνα και το τζακούζι με το υπέροχο ζεστό νερό που αναζωογονεί.
Προσωπικά, είχα μια ευχάριστη εμπειρία. Εκεί που καθόμουν και απολάμβανα το λογοτεχνικό βιβλίο μου στον χώρο της πισίνας και τη ρομαντική μουσική από το Tropical Duo, μια παρέα γυναικών από την Ιρλανδία άρχισαν να χορεύουν και με παρέσυραν κι εμένα σε έναν χορό της Άγριας Δύσης, καουμπόικο. Αυτές οι κυρίες, κάπως μεγαλύτερές μου, με εξέπληξαν με την ευγένεια και την ανοικτοσύνη τους, κι έτσι ήταν από τις συντροφιές μου στη διάρκεια της κρουαζιέρας, και μαζί  χορέψαμε σπανιόλικους χορούς.
Άλλη μια δραστηριότητα που παρακολούθησα λίγο πριν ετοιμαστούμε για το επίσημο δείπνο του καπετάνιου, ήταν το πατινάζ στον πάγο, που ο Αντρέας μου αγαπά πολύ. 
Έχουν, βέβαια, τα παιδιά μας την ευκαιρία και στο νησί μας να ασχοληθούν με αυτό το άθλημα, αλλά, μια που το είχε εδώ, ο Αντρέας έκανε την εξάσκησή του.
Για το δείπνο που προσφέρεται στις 7 και τις 9 μ.μ., πάμε στις τραπεζαρίες στο 3ο  και 4ο κατάστρωμα που έχουν το όνομα του Ρέμπραντ και του Μιχαήλ Αγγέλου: «Rembrandt Dining Room» και «Michelangelo Dining Room». Εμείς, προτιμήσαμε να τρώμε νωρίς για να παρακολουθούμε τις διάφορες εκδηλώσεις της βραδιάς.

Στην τραπεζαρία απολαμβάνουμε και υπέροχη μουσική από βιολί και αρμόνιο, που παίζουν με δεξιοτεχνία δύο κυρίες, μαζί με τις περιποιήσεις των γκαρσονιών που σκίζονται να μας εξυπηρετήσουν. Ο φτωχός Νότος υπηρετεί τον πλούσιο Βορρά. Ο τρίτος κόσμος, τον πρώτο.
 Απόψε βάλαμε τα πολύ καλά μας, γιατί ήταν το «Captains Gala Reception», η δεξίωση του Καπετάνιου. Έχει και άλλη σκοπιμότητα αυτή η επίσημη αμφίεση. Όλοι σχεδόν βγάζουν φωτογραφίες σε υπέροχες γωνιές του πλοίου, και στην τραπεζαρία, τις οποίες στο τέλος ακριβοπληρώνουν , όπως πάθαμε κι εμείς.
Το δείπνο κύλησε μέσα στα φώτα από τους απαστράπτοντες πολυέλαιους και τα κρύσταλλα, από τα λαμέ και τα μεταξωτά, τα κοστούμια, τις γραβάτες και τα παπιγιόν, από τα άψογα ντυμένα γκαρσόνια, και από εκλεκτά εδέσματα και ποτά. Εγώ παράγγειλα Σαλάτα του Καίσαρα για ορεκτικό, στέικ με σάλτσα μανιταριού για κυρίως πιάτο, το οποίο συνοδευόταν από πουρέ και λαχανικά, ενώ για επιδόρπιο πήρα εξαίσιο αμερικάνικο τσιζκέικ φράουλας.
Αχ, αυτό το γλυκό! Μοναδικό κι ανεπανάληπτο! Απόλαυση των αισθήσεων. Κι άσε αυτούς που δεν ξέρουν να εκτιμήσουν το καλό γλυκό να βαυκαλίζονται ότι είναι μόνο μια ιδέα, μια στιγμή απόλαυσης που την πληρώνεις ακριβά. Μήπως όλα τα ωραία δεν έχουν το τίμημά τους;


Μετά από το δείπνο, συνεχίσαμε τη διασκέδασή μας με παράσταση στο θέατρο, το Platinum Theatre, όπου παρακολουθήσαμε τα κόλπα ενός ταχυδακτυλουργού,κι ύστερα και πάλι στο γνωστό μας στέκι, το πιάνο μπαρ. 
Φεύγοντας, γύρω στις 12:30 μ.μ., κάναμε κι ένα σταθμό στο μπάρ της άλλης πλευράς του πλοίου, το για λάτιν ρυθμούς. Ο Αντρέας με τη Γεωργία έκοβαν βόλτες σε όλο το πλοίο, μέχρι τον 14ο όροφο που είχε μια καφετέρια για τα νιάτα.


Στο πέμπτο πάτωμα που είναι ο δρόμος για περίπατο, που λέγεται Royal Promenade, με εστιατόρια, καφετέριες, μπαρ, καταστήματα κ.α., είχε κάθε βράδυ μοναδικές παραστάσεις τραγουδιού και χορού από μεταμφιεσμένους καλλιτέχνες, που παρήλαυναν με σημαίες και λάβαρα, που τραβούσαν το ενδιαφέρον όλων. 

Περιττό να πούμε ότι αρκετοί έρχονται στην κρουαζιέρα για το καζίνο με τα πολύχρωμα φώτα και τις απατηλές υποσχέσεις. Αυτή κι αν είναι ολονύκτια αγρυπνία. Εμείς περνάμε μόνο απέξω. Πόσες περιουσίες χάνονται σε τέτοιες συνήθειες! Δυστυχώς, είναι έξεις που δύσκολα κάποιος τις αποχωρίζεται.


Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

La Seyne Sur Mer

Δευτέρα, 17 Ιουνίου
La Seyne Sur Mer

Το πλοίο μας αγκυροβόλησε στη La Seyne Sur Mer. Εδώ είναι Προβηγκία, νότια Γαλλία. Το μάτι μας αγκάλιασε την πράσινη οπτασία που ξανοίχτηκε μπροστά μας. Το τοπίο εκπέμπει λες μια γαλήνη και μια θεϊκή σιωπή. 
Κατάφυτοι λοφίσκοι, ειδυλλιακοί και πρόσχαροι, από τους οποίους ξεφυτρώνουν υπέροχα κτίσματα, τα πιο πολλά με κεραμιδοσκεπές, ενώ μπροστά μας στη θάλασσα,
στις μαρίνες, παρελαύνουν όλων των ειδών τα ιστιοπλοϊκά.





Είναι ένα τουριστικό θέρετρο η πολίχνη αυτή, με όρμους και γραφικές παραλίες, με τα αξιοθέατά της και την ιστορική κληρονομιά της. Ο τουρισμός αντικατέστησε τη σημασία της πόλης ως ναυπηγικού κέντρου. Ακόμη, όμως, εδώ υπάρχει ένα από τα μεγαλύτερα ναυπηγεία στον κόσμο.







Μόλις κατεβήκαμε από το πλοίο, μπήκαμε σε ένα τραινάκι και φτάσαμε στον παραλιακό δρόμο. 










Μαζί μας και ένα χαριτωμένο κοριτσάκι από την Καλιφόρνια, η Καρολάιν, με τους γονείς της, που πρώτη φορά έρχονταν στην Ευρώπη, κι αυτό ήταν δώρο των παππούδων της. Όνειρό τους, βέβαια, να επισκεφθούν την Ελλάδα, στην οποία οι γονείς τους πήγαν με κρουαζιέρα! Αυτό το μωράκι μας έκλεψε την καρδιά!










Περπατώντας στον παραλιακό δρόμο, στον οποίο φύτεψαν πολλές φοινικιές, αντικρίζουμε πανέμορφα κτίσματα, «χάρμα ιδέσθαι».









Με στέγες κεραμιδένιες, με τις καπνοδόχους τους,  και ψηλά ξύλινα παράθυρα, σε όλες τις αποχρώσεις του μπλε, του κόκκινου και του καφέ-μπεζ, μας υποδέχονται λες από άλλες εποχές. Οι τοίχοι εξωτερικά κι αυτοί πολύχρωμοι, σε θαλασσί, μπεζ, καφέ, κίτρινο, ροζέ, χρώμα της ώχρας, κ.ά, συνθέτουν ένα σκηνικό παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.













Αφεθήκαμε να περπατάμε στο ιστορικό κέντρο της μικρής αυτής πόλης, παρόλη τη ζέστη και την υγρασία. Παλιά κτήρια, χωρίς συντήρηση τα πιο πολλά, στενά δρομάκια που θυμίζουν Μεσαίωνα, ρούχα απλωμένα στα παράθυρα και τα μπαλκόνια, περιστέρια στα σύρματα της ηλεκτρικής και στις οροφές κτηρίων, άνθρωποι λιγοστοί στους δρόμους.











Μόνο σαν φτάσαμε στην υπαίθρια αγορά της πόλης, σαν να ζωντάνεψε. Πολλά σουβενίρ, μα και ρούχα, παπούτσια, φρούτα, φαγώσιμα κ.ά, ήταν απλωμένα στις δυο πλευρές του δρόμου. Όταν επιστρέψαμε από τη βόλτα μας στον κύριο δρόμο με τις δεντροστοιχίες δεξιά και αριστερά, που μας δρόσιζαν στην κάψα του μεσημεριού, οι καταστηματάρχες έβαζαν τα πράγματά τους μέσα στα μαγαζιά τους. Ήταν η ώρα της μεσημβρινής σιέστας. Μεσόγειος κι εδώ σε όλο το μεγαλείο της!










Τα αξιοθέατα της κοινότητας αυτής, που είναι κτισμένη στον κόλπο απέναντι από την Τουλόν, στα δυτικά της, είναι:
α)η εκκλησία της Παναγίας για το καλό ταξίδι, La iglesia de Notre Dame de Bon Voyage, κτίσμα του 1674-1682.
β)Τα πάρκο του ναυτικού(της θάλασσας). El parquet de la Navale.
γ)La puerta de los antiguos astilleros
 δ)El fuerte Balaguier su museo y su jardin botanico
ε) La Villa Tamaris Centro de Arte.      

   
Επίσης, με την πολίχνη αυτή συνδέονται πολλές προσωπικότητες, όπως ο Ναπολέων Βοναπάρτης και ο Γεώργιος Σάνδης.