Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Ταξιδιωτικό-Μέρος Η'

Κολύμπι με δελφίνια







Φορέσαμε, λοιπόν, τα μαγιό μας και ετοιμαστήκαμε. Μας έβαλαν κι από πάνω ειδικά σωσίβια, μάς έκαναν και μια μικρή ενημέρωση για το τι θα κάναμε, και μπήκαμε στην πισίνα. Το δικό μας δελφίνι λεγόταν Σολωμός (Solomon).
Δεν έχεις κάθε μέρα την εμπειρία να έρχεται το δελφίνι στη μέση της πισίνας και να σε κουβαλά στην πλάτη του μέχρι έξω. Ένα τρακ το είχα. 
Φαίνεται πολύ, άλλωστε!


Λίγο τό'χεις να σε φιλήσει δελφίνι;




















Το φίλησα κι εγώ. Αν δεν το φιλήσεις, θυμώνει!


                                                               Πάντως η χαρά μου είναι έκδηλη!
Η χαριτωμένη νεαρή φίλη μας Mindy Choo από τη Μαλαισία!


                                                                          Η φίλη μου Ελένη Κυριάκου, 
                                                                                   μητέρα της                                                                        Νατάσας MD και των                                                                                         διδύμων                                                                          Χρήστου και Σάββα                                                                                             Χριστοφή,
                                                                   των IMD μας!




                                                                        
                                                     
                                                                                               
Η φίλη μας η Angie Yap, πεθερά της Mindy, από τη Μαλαισία. Φαίνεται για πεθερά;
  Όχι, πείτε μου!









Τελικά, τα δελφίνια όλα της πισίνας μάς εντυπωσίασαν με τις χορευτικές τους φιγούρες
 και το τραγούδι τους! Φύγαμε από την πισίνα κατενθουσιασμένοι από την πρωτόγνωρη εμπειρία.

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Χαιρετισμός Αρχιμανδρίτη κ.Εφραίμ Καθηγουμενου της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου στην Εκδήλωση προς τιμήν του κ. Λυκούργου Κάππα

Δημοσιεύθηκε: 23 Μαΐου 2014 Κατηγορίες: Γέρ. Εφραίμ ΒατοπαιδινόςΕιδήσεις και Ανακοινώσεις
Gerontas_Hotel_A
Χαιρετίζομεν την πρωτοβουλίαν επιλέκτων μελών του Σωματείου Λευκονοίκου δια να τιμηθή ο κ. Λυκούργος Κάππας, ο οποίος ετίμησεν εις το πρόσωπόν του την γενέτειράν του.
Χρηματίσαντες και ημείς μαθηταί του σεβαστού και λίαν αγαπητού κ. Κάππα αισθανόμεθα την ανάγκην ίνα εξάρωμεν την άοκνον φροντίδα αυτού εις τον τομέα της Παιδείας και του Πολιτισμού. Ο κ. Λυκούργος υπηρέτησεν ανιδιοτελώς, μη φειδόμενος κόπου και χρόνου, έχων κατά νουν την σοβαρότητα και το χρέος του παιδαγωγού και εν συνεχεία καθοδηγητού εις τον σπουδαιότατον τούτον Φορέα της κοινωνίας.
Από της θέσεώς του ως Γυμνασιάρχης του Γυμνασίου Λευκονοίκου, ο κ. Κάππας προέβαλε λίαν επαξίως τους τρεις πυλώνας -κατά αγαπητήν έκφρασίν του- επί των οποίων πρέπει να στηρίζεται η Παιδεία, ήτοι: Θρησκεία, Πατρίδα και Οικογένεια. Ιεροί θεσμοί και υπέρτατοι αξίαι, αι οποίαι σήμερον δυστυχέστατα εκκυβεύονται και αποσκορακίζονται εν τω ονόματι της φαυλοκρατίας και του μηδενισμού.
Τυγχάνομεν λίαν ευγνώμονες δια την προσωπικήν προσφοράν αυτού προς την ημετέραν ταπεινότητα, καθώς ετύχομεν της τιμής όπως ευρεθώμεν εις το έδρανον του διδασκομένου, ότε ο κ. Κάππας κατείχε την θέσιν του διδάσκοντος και πολλά παρ  αὐτοῦ ωφελήθημεν και κατά την παιδείαν, αλλά περισσότερον κατά το ήθος.
Εκ της μαθητικής εμπειρίας της ταπεινότητός μου υπό την καθηγητικήν του επίβλεψιν εις το Γυμνάσιον Λευκονοίκου θα ήθελα να τονίσω την κατά συντριπτικήν πλειονότητα τοποθέτησιν των συμμαθητών μου ότι: «μας αγαπούσε αλλά ήταν λίγο αυστηρός». Μάλλον όμως κατά προσωπικήν μου εκτίμησιν, ότε ενηλικιώθην, απεριφράστως αντιστρέφω και συμπληρώνω, και όχι μόνον εγώ αλλά και όλοι οι μαθηταί του, οι οποίοι τον εγνώρισαν και τον εξετίμησαν, ότι: «ο κ. Κάππας υπήρξε λίγο αυστηρός επειδή μας αγαπούσε». Την πατρικήν αγάπην του ησθανόμεθα συνεχώς και διεγινώσκομεν εμπράκτως αποδεικνυομένην πολλώ μείζω της παιδαγωγικής του αυστηρότητος. Η τελευταία ήτο μόνο παιδαγωγίας χάριν, εις χείρας αγαπώντος διδασκάλου εργαλείον, δια τούτο και ευαπόδεκτος εις τας ψυχάς των μαθητών και οικοδομητική. Οι καρποί της Γυμνασιαρχικής θητείας του είναι πολλοί και είστε όλοι εσείς που συνηθροίσθητε σήμερον δια να τον τιμήσητε.
Τυγχάνει δε λίαν τιμητική προς την ταπεινότητα ημών η πολλάκις διατυπωθείσα θέσις εκ μέρους του κ. Κάππα ότι εχρημάτισε μεν εμός διδάσκαλος κατά την μαθητικήν μου θητείαν, και αντιστρόφως σήμερον τυγχάνει εμόν πνευματικόν τέκνον.
Μετά την τουρκικήν εισβολήν εκλέϊσε αφ’ ενός την Παιδείαν της Κύπρου από της θέσεως του Επιθεωρητού και αφ’ ετέρου την πολιτικήν υπό της ιδιότητος αυτού ως δημάρχου Λευκονοίκου, αναδεικνύων εμφανέστερον και από υψηλοτέρας καθέδρας πλέον τας παγίας θέσεις του δια την ελληνορθόδοξον παιδείαν και την σημασίαν της δια τον Κυπριακόν Ελληνισμόν.
Ο κ. Λυκούργος Κάππας κοσμείται επίσης και υπό του αξιομιμήτου και ασβέστου πόθου και αγάπης προς την Ορθοδοξίαν και την Εκκλησίαν, αλλ’ ιδιαιτέρως προς τον Μοναχισμόν, γεγονός το οποίον επιβεβαιούν αι σημειώσεις αυτού υπό τον τίτλον «Ξανά και ξανά στο Άγιον Όρος» εις τας οποίας αποτυπώνει μετά γλαφυρότητος και λυρισμού τας πνευματικάς του εμπειρίας εις εκάστην των προσκυνηματικών του επισκέψεων εις το Άγιον Όρος.  Η πνευματική επαφή του κ. Λυκούργου Κάππα με το Άγιον Όρος, κατά την τελευταίαν εικοσαετίαν, και αι ανάλογοι πνευματικαί του εμπειρίαι, εγένοντο αυτώ αφορμή καινής ανελικτικής πορείας, καθ’ ην διεπίστωσεν εξ ιδίας εμπειρίας και διακηρύττει εις το περιβάλλον του και δη από της υψίστης πλέον θέσεως του Υπουργού της Παιδείας, ότι ο καταλυτικός παράγων μεταμορφώσεως επί το κρείττον της προσωπικότητος του ανθρώπου, συνίσταται εις την οντολογικήν κοινωνίαν του Χριστού με τον άνθρωπον, η οποία γίνεται εφικτή με την μετάνοιαν, την μυστηριακήν ζωήν, την προσευχήν και το ολόψυχον δόσιμον εις τον Χριστόν μέσα από την τήρησιν των εντολών Του.
Η πρακτική επιβάσεως της θεωρίας αυτής λέγεται Παιδεία των Πατέρων ή Πατερική Παράδοσις, εις την οποία πρέπει να στοιχή η ελληνορθόδοξος Παιδεία, και κάθε Παιδεία εις τον ελληνικόν χώρον, διότι δεν δύναται να υπάρξη Ελλάς άνευ Χριστού. Χωρίς δε Χριστού, ούτε ιδιαιτερότης της πατρίδος εκτιμάται ούτε οικογένεια Ιεροθεσμικώς εδραιούται.
Η βατοπαιδινή αδελφότης και η ταπεινότης μου προσωπικώς εκφράζομεν την ευαρέσκειαν ημών εις το πρόσωπον του κ. Λυκούργου Κάππα, καθώς και τας ευχαριστίας μας επί τη περιποιηθήση ημίν τιμή εκ της μετ’ αυτού πνευματικής και αδελφικής σχέσεως.
Είθε ο πολύδωρος και αφθονοπάροχος Θεός να πλουτή την ψυχήν του διηνεκώς καινής Χάριτος από δόξης εις δόξαν και να χαρίζη εις την εκλεκτήν σύζυγον και τα τέκνα του την ευλογίαν Του. Αμήν.




Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014


Παρουσίαση Βιβλίου
Γιοστέιν Γκάαρντερ     
«Το κορίτσι με τα πορτοκάλια»
Αθήνα 2005
Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη


Της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη
Φιλολόγου, MSc
Ευγνωμονώ τη φίλη μου Κίκα Ολυμπίου που μου χάρισε το υπέροχο αυτό μυθιστόρημα με τον τίτλο «Το κορίτσι με τα πορτοκάλια». Το διάβασα σχεδόν απνευστί στο αεροπλάνο των Βρετανικών Αερογραμμών στην πτήση Λονδίνο-Νέα Υόρκη, στις 30 Μαρτίου 2014.
Η πτήση ήταν πρωινή, έτσι δεν χρειαζόταν να κοιμηθώ στο αεροπλάνο, γι’ αυτό την αξιοποίησα με τον πιο κατάλληλο τρόπο. Να αναφέρω ότι είχε και δύο ώρες καθυστέρηση, που δεν με ενόχλησε, αφού είχα την καλύτερη συντροφιά, μια που δεν ήταν μαζί μου η οικογένειά μου.

Καταρχάς, με προδιέθεσε ευνοϊκά το εξώφυλλο του βιβλίου αυτού με τα λευκά αστέρια και τους πλανήτες στο πάνω μέρος και το πορτοκάλι με τα δύο πράσινα φύλλα, στο κάτω δεξιά μέρος, πάνω στο γλυκό ανοικτό  μπλε φόντο. Η όλη εικόνα παραπέμπει σε ρομαντικό σκηνικό, σε γλυκύτητα και τρυφερότητα.
Πραγματικά, είναι ένα μυθιστόρημα που αποπνέει ζεστασιά και αγάπη, είναι «ένα σύγχρονο παραμύθι με φιλοσοφική διάσταση, μια πανέμορφη ιστορία αγάπης». Ο συγγραφέας του έγραψε και το βιβλίο «Ο κόσμος της σοφίας» που ενέπνευσε ανθρώπους κάθε ηλικίας, βοηθώντας τους να κατανοήσουν την ιστορία της φιλοσοφίας.
Η ιστορία αυτού του μυθιστορήματος βασίζεται σε ένα γραπτό που άφησε ένας ετοιμοθάνατος πατέρας στον τετράχρονο γιο του, για να γνωριστούν με αυτόν τον παράδοξο τρόπο, αφού δεν θα είχαν αλλιώς την ευκαιρία να το κάνουν. Ο πατέρας έγραψε αυτή την ιστορία για να τη διαβάσει ο γιος του, όταν θα μεγάλωνε αρκετά, ώστε να την καταλάβει. «Έγραψε ένα γράμμα για το μέλλον».
Έτσι, στο μυθιστόρημα συνυπάρχουν δύο αφηγητές, ο πατέρας και ο γιος, που ο ένας δίνει τη σκυτάλη στον άλλο.
«Ο πατέρας μου πέθανε πριν από έντεκα χρόνια. Τότε ήμουν μόλις τεσσάρων χρονών. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα ξανάκουγα κάτι γι’ αυτόν, αλλά τώρα γράφουμε μαζί ένα βιβλίο».
Από την ομώνυμη ταινία

Ο ήρωάς μας λέγεται Γκέοργκ Ρόεντ και ζει στο Όσλο της Νορβηγίας μαζί με τη μητέρα του, τον νέο της άντρα, τον Γιόργκεν και τη μικρότερη ετεροθαλή αδελφή του, τη Μίριαμ, που είναι μόλις ενάμισι έτους. Πλάι σ’ αυτούς κινούνται και άλλα πρόσωπα, όπως οι παππούδες του από την πλευρά του πατέρα του.
Η ιστορία αρχίζει in medias res, στη μέση των πραγμάτων, μια Δευτέρα, όταν η γιαγιά του Γκέοργκ  πήγε να φέρει κάτι από την αποθήκη με τα εργαλεία, και βρήκε πάνω στο κάθισμα του κόκκινου παιδικού αυτοκινήτου του την «ιστορία του κοριτσιού με τα πορτοκάλια». Έτσι, ήρθαν με τον παππού εσπευσμένα στο Όσλο.
Μόλις γύρισε ο Γκέοργκ από το Ωδείο, τον περίμεναν και πήραν όλοι, γονείς και παππούδες, επίσημο ύφος, ώστε πίστεψε ότι είχε συμβεί κάτι κακό.

«Τότε η γιαγιά ανακοίνωσε ότι είχε βρει ένα γράμμα που ο πατέρας μου είχε γράψει λίγο πριν πεθάνει. Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται». Μόλις άνοιξε τον φάκελο, πετάχτηκε πάνω, γιατί στο πρώτο φύλλο  ήταν γραμμένο το εξής:
«Κάθεσαι καλά, Γκέοργκ; Καλύτερα να καθίσεις, γιατί σκοπεύω να σου διηγηθώ μια ιστορία για γερά νεύρα…»

Βέβαια, κάποια πράγματα με αυτή την ανακάλυψη εξηγούνταν, όπως ότι ο πατέρας του είχε απαιτήσει να μη δοθεί σε κανέναν το κόκκινο παιδικό αυτοκινητάκι.
Πήρε, λοιπόν, ο Γκέοργκ το γράμμα του πατέρα του και πήγε στο δωμάτιό του για να το διαβάσει με την ησυχία του. Ο πατέρας του προσπαθεί να του θυμίσει κάποιες στιγμές που πέρασαν μαζί, θυμίζοντάς του ότι το σώμα του ήταν πολύ άρρωστο.
«Ίσως να θυμάσαι ότι ήμουν γιατρός, ασφαλώς η μαμά θα σου έχει πει κάποια πράγματα για μένα, γι’ αυτό είμαι βέβαιος. Δε δουλεύω ποια, αφού είμαι άρρωστος και ξέρω καλά τι έχω. Δεν είμαι από τους ασθενείς που προτιμούν να τους λένε ψέματα».
Στη συνέχεια, του αναφέρει ότι θα του διηγηθεί την ιστορία του κοριτσιού με τα πορτοκάλια. Ανάμεσα στη διήγηση του πατέρα παρεμβάλλονται οι σκέψεις και τα σχόλια του γιου. Αυτή είναι η τεχνική του συγγραφέα, ομολογουμένως πολύ πρωτότυπη.
Ο γιος απορεί γιατί ο πατέρας του, τού αναφέρει το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ. Είναι κι αυτό κάτι σαν προσήμανση, αφού στο τέλος θα πει ότι έκανε μια εργασία στο σχολείο γι’ αυτό το θέμα. Άρα, κληρονόμησε από τον πατέρα του την αγάπη για τον ουρανό και γενικά τον φυσικό κόσμο.
Η ιστορία του κοριτσιού με τα πορτοκάλια αρχίζει τέλη της δεκαετίας του ’70, ένα απόγευμα πριν μπει ο χειμώνας, καθώς περίμενε το τραμ μπροστά στο Εθνικό θέατρο. Είχε μόλις αρχίσει τις σπουδές του στην Ιατρική.
«Το πρώτο που πρόσεξα ήταν ένα αστείο κορίτσι που στεκόταν στο διάδρομο με μια τεράστια χαρτοσακούλα γεμάτη πορτοκάλια. Φορούσε ένα παλιό πορτοκαλί εκδρομικό άνορακ και σκέφτηκα, το θυμάμαι σαν σήμερα, ότι η σακούλα που έσφιγγε πάνω της ήταν τόσο μεγάλη και βαριά, ώστε από στιγμή σε στιγμή κινδύνευε να της πέσει. Αλλά δεν πρόσεξα τόσο τα πορτοκάλια, όσο την ίδια. Βλέπεις, κατάλαβα αμέσως ότι είχε πάνω της κάτι ιδιαίτερο, κάτι ακαθόριστα μαγικό και σαγηνευτικό».
Κάποια στιγμή που το τραμ γέρνει απειλητικά, φάνηκε στον νεαρό φοιτητή της Ιατρικής ότι το κορίτσι με τα πορτοκάλια κλυδωνίζεται και αντιλαμβάνεται ότι είναι «αυτός που πρέπει να σώσει από το ναυάγιο την τεράστια σακούλα».
Έτσι, έκανε τη μοιραία κίνηση, και η σακούλα φεύγει από το χέρι του κοριτσιού και τότε τριάντα ή σαράντα πορτοκάλια κυλούν σε όλο το τραμ. Ήθελε να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί. Προσπαθώντας να μαζέψει τα πορτοκάλια, ψιθυρίζει συγγνώμη, ενώ το κορίτσι παίρνει από τα χέρια του ένα πορτοκάλι και χάνεται ανάλαφρα στον δρόμο «σαν τη νεράιδα του παραμυθιού».
Από εκείνη τη μέρα δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του το κορίτσι με τα πορτοκάλια, ενώ ταυτόχρονα τον απασχολούσε και γιατί ήθελε τόσα πορτοκάλια. Ώσπου μια μέρα την είδε σε ένα φοιτητικό στέκι, σε μια καφετέρια. Εκείνη του χάιδεψε τρυφερά το χέρι και πάλι αγκαλιά με τη μεγάλη σακούλα των πορτοκαλιών, σηκώθηκε και βγήκε στον δρόμο. Πρόσεξε, όμως, ότι από τα μάτια της έτρεχαν δάκρυα.
Οι προσπάθειες για να ξαναδεί το κορίτσι με τα πορτοκάλια συνεχίζονται για καιρό. Μέχρι που τη βλέπει πάλι στον Καθεδρικό ναό, τη  μέρα των Χριστουγέννων, όπου πάει πιστεύοντας ότι θα τη δει. Τότε, θα του ζητήσει να την περιμένει μισό χρόνο για να ξαναϊδωθούν, ενώ του υποσχέθηκε ότι τον άλλο μισό χρόνο θα βρίσκονται κάθε μέρα.
Ο πατέρας θα εξομολογηθεί στον γιο του ότι συγκλονίστηκε, όταν το κορίτσι ήξερε το όνομά του. Μέχρι που μια μέρα πήρε μια ανώνυμη κάρτα από τη Σεβίλη, στη διεύθυνση των γονιών του, που του  έγραφε ότι τον σκέφτεται και τον παρακαλούσε να περιμένει ακόμα λίγο. Πάνω στην κάρτα ήταν ζωγραφισμένο το πρόσωπό της.
Τώρα πια  ήταν σίγουρος ότι ήξερε το όνομα και το επίθετό του, όπως και τη διεύθυνση του πατρικού του σπιτιού. Φανταζόταν χίλιες δυο ερμηνείες για το αίνιγμα αυτό. Δεν άντεξε, όμως, να περιμένει τον μισό χρόνο που του ζήτησε, και πήρε το αεροπλάνο για τη Σεβίλλη.
Κάθισε σε μια όμορφη πλατεία και περίμενε να τη δει. Και κάποια στιγμή, την είδε να έρχεται με έναν νεαρό. Πρώτος τον είδε ο νεαρός, ο οποίος, μάλιστα, φώναξε το όνομά του. Ευγενικά, ο νεαρός, ένας Δανός συμφοιτητής της, που τον ήξερε από έναν πίνακα που ζωγράφισε η κοπέλα και του έδωσε τον τίτλο «Γιαν Όλαφ», τους αφήνει μόνους, και τότε ανακαλύπτει ότι το κορίτσι με τα πορτοκάλια ήταν μια γειτονοπούλα του που την έχασε, στα εφτά του χρόνια, όταν μετακόμισαν με τους γονείς της αλλού. Την έλεγαν Βερόνικα και ήρθε στη Σεβίλλη για να φοιτήσει σε μια σχολή ζωγραφικής.
Στα παράπονά του γιατί εξαφανίστηκε, του απάντησε:
«Παιδιά ήμασταν κολλητοί, αλλά τώρα δεν είμαστε πια παιδιά. Τώρα θα μας έκανε ίσως καλό να λαχταρήσουμε ο ένας τον άλλο. Εννοώ για να μην ξαναπαίξουμε μαζί απλώς από συνήθεια. Έπρεπε να με ανακαλύψεις από την αρχή. Έπρεπε να με αναγνωρίσεις, όπως σε είχα αναγνωρίσει κι εγώ. Γι’ αυτό δε μαρτυρούσα ποια ήμουν».
Στην ερώτησή του τι τα ήθελε τόσα πορτοκάλια ήρθε φυσική η απάντηση: «Ήθελα να τα ζωγραφίσω».
Μέσα από τη διήγησή του ο πατέρας συμβουλεύει τον γιο του, του δίνει ένα εγκόλπιο ζωής, ένα modus vivendi, όπως τα ακόλουθα:
«Διάβασε τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ. Διάβασέ τα Γκέοργκ. Διάβασε τα ισλανδικά έπη, διάβασε την ελληνική και τη σκανδιναβική μυθολογία, διάβασε την Παλαιά Διαθήκη.
Παρατήρησε τον κόσμο, Γκέοργκ, παρατήρησε τον κόσμο, πριν αποστηθίσεις υπερβολική χημεία και φυσική».
Ιδιαιτέρως με συγκίνησαν και τα πιο κάτω λόγια του:
«Όμως εδώ αποχωριζόμαστε έναν κόσμο, αποχωριζόμαστε τη ζωή, το παραμύθι και την περιπέτεια. Και μαζί μ’ αυτά πρέπει να αποχωριστούμε ένα μικρό αριθμό επιλεγμένων ατόμων που αγαπάμε αληθινά».
Ο πατέρας, μετά το ειδύλλιό τους, μιλά για τον γάμο τους, τη γέννηση του γιου τους, φτάνοντας στην αρρώστια του, και συνεχίζει να φιλοσοφεί πάνω στη ζωή και τον θάνατο, τη χαρά, τη θλίψη, το γέλιο..
«’Εγραψα ότι το γέλιο είναι ό,τι πιο μεταδοτικό ξέρω. Αλλά και η θλίψη μπορεί να είναι μεταδοτική. Με το φόβο είναι αλλιώς. Δε μεταδίδεται τόσο εύκολα, όπως η χαρά και η θλίψη, και καλώς είναι έτσι. Στο φόβο είμαστε σχεδόν μόνοι.
Φοβάμαι, Γκέορκ. Φοβάμαι ότι αυτός ο κόσμος με αποβάλλει. Φοβάμαι βράδια σαν κι αυτό, που δε θα μπορώ να τα ζήσω».
Καταληκτικά, μέθυσα από το νέκταρ αυτού του όμορφου παραμυθιού, της ερωτικής ιστορίας των γονιών του Γκέοργκ, του Γιαν Όλαφ και της Βερόνικας, που η μοίρα τόσο άδικα τους καταράστηκε. Στο τέλος ο συγγραφέας, με το προσωπείο του Γκέοργκ, μας συμβουλεύει να ρωτήσουμε τους γονείς μας να μας πουν πώς γνωρίστηκαν. Και καταλήγει:
« Η ζωή είναι μια τεράστια κλήρωση, όπου ορατοί είναι μόνο οι λαχνοί που έχουν κερδίσει.
Εσύ που διάβασες αυτό το βιβλίο είσαι ένας τέτοιος λαχνός».